
O Amidze napisano już tyle, że trudno znaleźć jakikolwiek nowy punkt zaczepienia. Były książki o architekturze komputera i o trzech układach, które nadawały mu charakter: Denise, Agnus i Paula. Były kroniki upadku Commodore, który w 1994 roku ogłosił bankructwo, choć jego najsłynniejsza maszyna miała jeszcze wierną publiczność. Były wreszcie setki tekstów w prasie i w sieci, pisanych zwykle z nostalgią i zwykle po to, żeby ją podtrzymać. Wydawnictwo Gamebook, zamiast pisać na siłę kolejną historię o Amidze, postanowiło wydać polską wersję zagranicznego albumu. „Commodore Amiga: Nieoficjalne kompendium“ nie opowiada o firmie ani o technice. To album o grach, a ściślej o tym, jak one wyglądały.
Trochę kontekstu przyda się tym, którzy znają Amigę tylko z nazwy. Komputer zaprojektowała niewielka firma Amiga Corporation, za którą stali Jay Miner, RJ Mical i Dale Luck. W 1984 roku kupiło ją Commodore, a pierwszy model, Amiga 1000, trafił do sprzedaży rok później. Prawdziwy przebój przyszedł jednak wraz z Amigą 500, tanią i dostępną dla prywatnych użytkowników. Dzięki niej komputer stał się masowym zjawiskiem na całym świecie. Z powodu kiepskiego marketingu i konkurencji, Amiga nigdy nie rozwinęła skrzydeł, jednak w Europie, a przede wszystkim w Wielkiej Brytanii, skąd pochodzi oryginał tej książki, komputer stał się kultowy. Z tego też powodu album ma tak silny brytyjski rys.






